Inhoud
Wat je kan verwachten van de King's Highway
Zoals je eerder al kon lezen, zijn Petra en Wadi Rum absolute highlights van een trip naar Jordanië. Alleen… de rit ernaartoe is best lang. Zowel vanuit de Dode Zee-resorts als vanuit Amman rij je er ongeveer 4 uur over. Er zijn 3 mogelijke routes: langs de Dode Zee (mooiste optie), over de Desert Highway (snelste optie, rechtstreeks vanuit Amman en passeert via de Queen Alia luchthaven) of langs de King’s Highway (relatief traag, maar met een paar mooie stops).
Wij kozen voor een heenrit over de King’s Highway met een paar interessante stops om de reis te breken (en onze rug en knieën te ont-breken). De King’s Highways is een eeuwenoude handelsroute die centraal door Jordanië loopt en Noord en Zuid verbindt met onderweg een ware schat aan historische stops: Mount Nebo, Madaba, Umm-Ar-Rasas, Karak Castle, Grand Canyon Viewpoint (Wadi Mujib Gorge), Dana Biosphere Reserve, Shobak Castle, Petra en Wadi Rum.
Ondanks de naam ‘Highway’ kronkelt de baan zich een weg door bergen en dalen, meandert van dorpje naar dorpje en geeft je vaak ook nog een snelle inkijk in het dagelijkse leven van de mensen die in die dorpjes onderweg wonen. Wij zouden deze baan in België classificeren als een secundaire weg. De baan is in goede staat, maar grotendeels onverlicht en er rijdt heel wat traag en lokaal verkeer op (vaak óók zonder licht – opletten dus als je ’s nachts rijdt!) Verder is het verkeer prima doenbaar en rijdt het comfortabel.
De terugrit deden wij over de efficiënte Desert Highway (4 uur non-stop): een moderne autosnelweg met heel wat tankstations en faciliteiten die je het snelst terug naar Amman brengt. Deze baan is ruimer, beter verlicht, rechter en dus een pak sneller. Let wel op je snelheidsmeter: wij werden geflitst (131 km/u waar we 120 mochten). De agent aan het checkpoint legde ons de boete voor en even dacht ik ‘shit – nu hebben we echt een probleem,’ maar niets was minder waar: hij haalde een digitaal apparaatje boven, gaf alles in, printte een boete uit en 2 minuten later waren we weer onderweg. De boete betaalden we later cash aan het autoverhuurbedrijf (was ook maar 10 of 20 euro) en daarmee was de kous af. Super efficiënt, maar wel een goed lesje… Niet speeden in Jordanië want je wordt echt wel gepakt aan één van de vele checkpoints.
Madaba
Madaba: ons bezoek
Niet ver van Amman en op slechts 20 minuten van de luchthaven is de markstad Madaba ook bekend als de ‘mozaïekstad’ – liefhebbers van minuscule tegeltjes halen hier hun hart op.
In de bescheiden St. George’s Church vind je de beroemde Madaba Map: de oudste kaart van de Heilige Land waarop alle belangrijke Bijbelse plaatsen uit het Midden-Oosten staan afgebeeld, gaande van het moderne Egypte tot Jordanië en Palestina. Wie ook Bethanië over de Jordaan nog bezoekt, zal zien dat dat ook onderdeel van de kaart is en er daar ook naar wordt gerefereerd.
Madaba: tickets en openingsuren
De Church of the Beheading of John The Baptist is open van 9 tot 17u (in de zomer tot 19u) en kost 1 dinar (kinderen onder 12 gratis).
St. George’s Church (met de wereldberoemde Madaba Map) is doorgaans open van 9 tot 17u (uren verschillen naargelang de dag en het seizoen) en kost 1 dinar (kinderen onder 12 gratis).
De Archaeological Parks kosten 3 dinar (kinderen onder 12 gratis) maar zijn inbegrepen bij de Jordan Pass (en dus gratis). Openingsuren variëren, meestal van 8 tot 15 of 16u.
Madaba: ons oordeel
Een bezoek aan Madaba is vooral cultuur en musea – en héél véél tegeltjes dus. De stad zelf vonden wij niet bepaald gezellig, met nogal veel rommel en viezigheid overal, maar het (kleine) historische centrum is best mooi en een paar uurtjes kan je dus makkelijk vullen in deze stad. Naast de St. George’s Church zijn er nog een aantal interessant sites zoals de Archaeological Parks (inbegrepen bij de Jordan Pass) en de Church of the Beheading of John The Baptist, maar nog meer detail en steentjes wilden de kinderen niet tolereren; en ik had er zelf ook genoeg gezien als ik heel eerlijk ben 😉
Grand Canyon viewpoint (Wadi Mujib gorge)
Grand Canyon viewpoint: ons bezoek
Deze kloof noemen ze de Grand Canyon van Jordanië, en de gelijkenis is er wel enigszins. De eigenlijke naam is Wadi Mujib, een prachtig en uitgestrekt reservaat dat mag uitpakken met het label ‘laagstgelegen reservaat ter wereld’. Het is mogelijk om hier te hiken, zwemmen en canyonen (naar het schijnt zeer de moeite ook!) maar door tijdsgebrek en vooral omdat kinderen onder 18 jaar niet op de paden mogen volgens onze reisgids, zijn wij vooral even gestopt aan het viewpoint om de beentjes te strekken en route naar Karak – en de obligatoire selfie te trekken uiteraard.
Grand Canyon viewpoint: tickets en openingsuren
Deze stop is helemaal gratis, maar duurt ook niet erg lang natuurlijk. Op verschillende plekken aan de kloof hebben ondernemende locals theehuisjes en souvenirwinkeltjes opgezet, maar die waren niet open tijdens onze doortocht.
Grand Canyon viewpoint: ons oordeel
Het zicht is spectaculair en zeker een stop waard als je hier voorbijkomt – al was het maar om de benen heel even te strekken en een luchtje te scheppen na dat gekronkel in de bergen. Dat gezegd zijnde: wij zouden er niet speciaal voor omrijden.
Karak Castle
Karak Castle: ons bezoek
Voel de wind in je haren en waan je een middeleeuwse kruisvaarder in deze eeuwenoude burcht. Ook dit kruisvaarderskasteel wordt vermeld op de mozaïek van de Madaba Map en is zeker een stop waard onderweg naar het zuiden. Gelegen op een heuvel met uitzicht op de stad biedt dit kasteel (het grootste van zijn soort in het Midden-Oosten) een goed idee van hoe het leven geweest moet zijn back in the day.
De Grieken en Romeinen gebruikten de stad al als stopplaats, maar pas toen de kruisvaarders er in 1142 dit imposante kasteel neerplantten, kreeg ze een vernieuwd élan. In 1183 werd het kasteel veroverd door moslimlegers en nog later beschadigd tijdens een aardbeving – waarna er nog weinig bekend is over de geschiedenis tot het kasteel herontdekt werd door Johann Ludwig Burckhardt (de Zwitserse ontdekkingreiziger die ook Petra herontdekte).
Aan de inkom staan barakken waar je met je Jordan Pass snel en efficiënt een ticket voor het kasteel krijgt. (Tip: iedereen moet door een metaaldetector, dus beter geen zakmessen en dergelijke in je (rug)zak stoppen). Vlak na die ticket booth word je opgewacht door een schare gewillige gidsen die je voor 15 à 25€ een begeleide tour door het kasteel aanbieden.
Wij bezochten het kasteel op ons eigen tempo, zonder gids. Eens we binnengewandeld waren door de Ottomaanse poort en de meest persistente gidsen hadden afgeschud, startten we onderaan bij de barakken waar de soldaten leefden en sliepen. Het zijn donkere krochten met slechts enkele piepkleine verlichtingsgaten – ik stelde me zo voor wat voor een geurtje hier gehangen moet hebben in de middeleeuwen met die tientallen ongewassen lijven die hier maandenlang opgepropt naast elkaar leefden. Geur of niet, aan de overkant van de gang was hun keuken en opslagruimte voor olie en tarwe – jammie.
Vandaaruit wandelden we steeds verder naar boven door de ruïnes en vertrekken: een kerk, een gevangenis, galerijen en zelfs een markt. Op het bovenste deel heb je een mooi uitzicht over de omgeving. In totaal hebben we hier iets meer dan een uur doorgebracht. Voor sommige stukken is het handig om een zaklamp mee te brengen, want er is geen verlichting in de donkere tunnels en niet alles is goed zichtbaar en/of toegankelijk.
Karak Castle: tickets en openingsuren
De toegangsprijs voor Karak castle is 2 dinar, maar het is ook inbegrepen in de Jordan Pass. Er zijn parkeerplaatsen vlakbij het kasteel.
Karak Castle: ons oordeel
Zoals gezegd is deze stop best de moeite, maar verwacht er ook niet té veel van. Het kasteel is niet in de beste staat (aardbevingen hebben dat effect weleens) en ook de bordjes zijn niet helemaal top. Echte castle aficionados pakken best een gids (15-25€, afhankelijk van je onderhandelingsskills) zodat het verhaal beter tot zijn recht komt. Omdat Karak min of meer op onze route lag, vonden wij het wel een leuk tussendoortje en een evidente stop. De jongens hebben even lekker losgelopen en hun fantasie de vrije loop gelaten bij de verhalen van ridders en koningen. Wij ‘oudjes’ hebben wel cultuur en geschiedenis opgesnoven, maar bovenal genoten van de magische gloed van de ondergaande zon onder een magnifieke Jordaanse vlag. Rondom het kasteel vind je trouwens allerlei cafeetjes en restaurants voor een hapje na je bezoek.
