In het spoor van de Paus: 1 dag in Vaticaanstad

Stad of land?

Je zou er bijna aan gaan twijfelen, maar Vaticaanstad is wel degelijk een officieel land: met slechts 0.44 vierkante kilometer oppervlakte en amper 800 inwoners is Vaticaanstad het kleinste land ter wereld, volledig omgeven door de Italiaanse hoofdstad. Ze hebben er hun eigen munt (de euro weliswaar, maar toch), eigen paspoorten (voor de Paus en kardinalen) en een eigen beveiligingsmacht in de vorm van de Zwitserse Garde. Vaticaanstad is trouwens ook Unesco Werelderfgoed, maar wist je dat het de enige site op die lijst is dat een volledig land omvat? Pretty cool, huh? Als woonplaats van de Paus en vestiging van de Heilige Stoel hoeft het ook niet te verbazen dat het het enige land ter wereld is waar de volledige bevolking katholiek is.

Vaticaanse musea en Sixtijnse kapel

Wij begonnen ons bezoek na een rustig ontbijtje rond 10u. Tickets hadden we gelukkig op voorhand gekocht, want de wachtrijen buiten aan het museum waren echt waanzinnig. Wij moesten met onze tickets een minuut of 10 wachten vooraleer we binnen waren, en de organisatie van de rijen was relatief vlot (eens je doorhebt hoe het werkt). Het heeft geen zin om vroeger te komen dan je geboekte tijdstip trouwens, want ze laten je écht niet binnen.

De musea zelf zijn enorm uitgebreid: Gregoriaanse en Egyptische kunst, een etnologisch museum, moderne en eigentijdse kunst, een lapidarium,… – je kan hier werkelijk úren rondlopen (en dat hebben wij dan ook gedaan). Onze favorieten waren de Carriage Pavillion en, uiteraard, de Sixtijnse kapel.

In het Carriage Pavillion kan je het uitgebreide pontificale wagenpark aanschouwen van vroeger tot nu. Vooral voor de jongens was dit een fijn museum omdat het heel tastbaar is en meer tot hun verbeelding sprak dan pakweg barokke kunst 😉 Het paviljoen huist talloze koetsen, van simpele modellen tot prachtige vergulde exemplaren met wel 9 paarden ervoor. Je kan er perfect de vooruitgang doorheen de tijd meevolgen, want ook heel wat wagens en uiteraard de speciaal voor de Paus gemaakte pope mobiles staan er uitgestald. Ik was vooral onder de indruk van de Fiat Campagnola die gebruikt werd tijdens de aanslag op Paus Johannes Paulus II in 1981 – dankzij een filmpje kan je de gebeurtenissen van die dag meemaken.

Maar hét pronkstuk van de Vaticaanse Musea is de Sixtijnse kapel natuurlijk. De weg ernaartoe lijkt wel een ellenlange doolhof tijdens dewelke de jongens dan toch eindelijk begonnen te zeuren (na 5 uur (!!) museum – niet slecht denk ik dan). Kamer na kamer word je door allerlei prachtig gedecoreerde zalen geleid, maar tegen dan konden de jongens enkel nog vragen “Is dít nu de Sixtijnse kapel? Wéér niet?? Wanneer dan?!” De kapel zelf stelde uiteraard niet teleur met haar prachtige fresco’s en het wereldberoemde plafond van Michelangelo – niet te missen tijdens jouw Rome citytrip.

Lunch time

Na die 5 uur museumslenteren waren we wel toe aan een hapje. Vlak aan de ingang van de Musei Vaticani zit een koffiebar (Caffè Vaticano) waar we ’s ochtends vóór het aanschuiven (yep, wij waren 10 minuten vroeger en moesten dus wachten op ons slot) een cappuccino hadden gedronken, maar dat was echt pokkeduur en ongezellig 🙄 Dus wandelden we een klein stukje verder en kwamen we terecht bij Spaghetti op de Via Leone IV, een sympathiek restaurantje met vriendelijke bediening. Qua menu geen grote verrassingen (pizza en pasta uiteraard), maar wel héél lekker en vooral fijn dat ze een terrasje buiten hadden waar we genoten van de lentezon met een glaasje prosecco – La vita è bella in’t echt dus, zéker doen!

Castel Sant’ Angelo (Engelenburcht)

Niet in Vaticaanstad, maar wel vlakbij vind je deze bezienswaardigheid nog: een burcht die doorheen de tijden dienst deed als mausoleum, gevangenis, pauselijk verblijf en nu dus toeristische attractie.

Oorspronkelijk gebouwd als mausoleum voor keizer Hadrianus tijdens de 2^e eeuw na Christus dankt deze burcht haar naam aan een legende. Op kerstdag in het jaar 590 trok paus Gregorius I namelijk met een indrukwekkende processie door de stad. Zijn doel? God smeken om een einde te maken aan de verwoestende pest die Rome teisterde. En toen gebeurde er iets bijzonders: bovenop het mausoleum verscheen plots de aartsengel Michaël. In een krachtig gebaar stopte hij zijn zwaard terug in de schede – een teken dat de hemel de smeekbede had verhoord en de pest tot een einde kwam. Eeuwen later liet paus Pius II op die exacte plek een kapel bouwen, als eerbetoon aan dat miraculeuze moment.

Het beeld van aartsengel Michaël dat boven op het gebouw staat, heeft het trouwens niet van de poes gehad tijdens de geschiedenis van de burcht – het originele beeld is al lang niet meer en er werden verschillende vervangingen gedaan. Zo werd er eentje vernield door moordlustige krijgers tijdens een inval, en een ander werd geraakt door een blikseminslag. Leuk weetje: het beeld dat er nu bovenop staat, dateert uit 1752 en is van de hand van een Vlaming (genaamd Pieter Antoon Verschaffelt voor de echte nerds onder ons).

Afsluiten met een lekker hapje

Nog een aanrader die ik jullie zeker niet wil onthouden: de dag hebben we afgesloten met een heerlijk (maar veel te uitgebreid 😉) diner bij Prosciutteria Alcolica Vaticano, waar ze heerlijke wijnen schenken en een uitgebreide kaart aan (vooral) finger food hebben: charcuterie, kazen, open broodjes, maar ook een aantal warme gerechten. Buon appetito!